نوشته‌ها

تشخیص اتیسم؛ گام اول در مسیری پر پیچ و خم

والدین معمولا نخستین کسانی هستند که به نشانه‌های اولیه‌ی اوتیسم توجه می‌کنند. تفاوت‌ها ممکن است از بدو تولد وجود داشته باشد یا با گذشت زمان نمایان شود. گاهی اوقات این تفاوت‌ها برای همه واضح است. در موارد دیگر، اولین بار توسط پرستار یا معلم مهد کودک تشخیص داده می‌شود. این تفاوت‌ها سوالات زیادی در ذهن خانواده‌های بسیاری مانند شما ایجاد می‌کند.

دلایل بسیاری وجود دارد که چرا تشخیص برای فرزندتان مهم است. یک تشخیص کامل و با جزییات، اطلاعات مهمی درباره‌ی رفتار و رشد فرزندتان می‌دهد. این در ایجاد نقشه‌ی راهی برای توان‌بخشی با شناسایی نقاط قوت و چالش‌های خاص فرزندتان به شما کمک می‌کند و اطلاعات مفیدی نیز درباره‌ی اینکه چه نیاز‌ها و مهارت‌هایی را برای مداخله‌ی موثر مورد توجه قرار دهید، فراهم می‌کند.

به یاد داشته باشید که فرزندتان به همان اندازه منحصر به فرد، دوست داشتنی و شگفت انگیز است که پیش از تشخیص بود.

تشخیص اختلال طیف اوتیسم نقطه‌ای مهم در آغاز مسیری طولانی است. برخی خانواده‌ها پس از جست‌جویی طولانی، نامی می‌یابند برای شرایطی که نمی‌دانستند چه بنامند و از وجودش آگاه بودند. بسیاری از خانواده‌ها، پس از تشخیص، احساساتی آمیخته از ناراحتی و رهایی را تجربه می‌کنند. ممکن است گیج شده باشید یا با دانستن علت نگرانی‌هایتان در مورد فرزند خود، احساس بهتری داشته باشید. در هر صورت هزاران خانواده مسیری مشترک با شما را می‌پیمایند. تنها نیستید و امیدوار باشید. حمایت وجود دارد. ما سعی داریم در بلاگ پازل‌یار به مرور اطلاعاتی را فراهم کنیم که کمک کند بهترین استفاده ممکن از روزهای آتی فرزندتان را داشته باشید.

Photo by Debby Hudson on Unsplash
منبع:
Autism Speaks 100 Days kit for young Children, 2018

فناوری یاری‌رسان، حامی کودکان دارای اختلال طیف اوتیسم

 

این آماری است که احتمالا اکثر شما را بسیار متعجب خواهد کرد: بر اساس داده‌های سازمان بهزیستی کل کشور، یک نفر از هر ۱۰۰ کودک در طیف اوتیسم قرار دارد.

هنگامی که افراد دارای نا‌توانی‌های شدید گفتاری و زبانی هستند، استراتژی‌های ارتباطی تقویتی و جایگزین (AAC) می‌تواند فرصتی برای بیان خود و داشتن پل ارتباطی متقابل برای آن‌ها فراهم کند.

نا‌توانی در برقراری ارتباط موثر، تاثیر چشم‌گیری بر کیفیت زندگی فرد، دسترسی به آموزش و توسعه‌ی مهارت‌ها و روابط اجتماعی دارد. نا‌کامی ناشی از ناتوانی در برقراری ارتباط می‌تواند به چالش‌های رفتاری منفی نیز منجر شود.

استفاده از دستگاه‌هایی مانند تبلت و یا تلفن همراه روش مفیدی است زیرا بر‌خلاف دیگر دستگاه‌های اختصاصی AAC که اغلب ممکن است سنگین و دست و پا گیر باشند، انعطاف‌پذیر و قابل حمل هستند. یک دستگاه جیبی به راحتی حمل می‌شود و می‌تواند باعث پذیرش هم‌سالان شود. صفحه‌ی لمسی و طراحی آن برای افراد با مشکلات هماهنگی یا یادگیری در دسترس‌تر است. فناوری می‌تواند با استفاده‌ی به‌جا از ایمیل یا پیام کوتاه، که موجب صرفه‌جویی در هزینه و زمان می‌شود، ارتباط با دیگران را بهبود ببخشد و امکان سازگاری و ایجاد انگیزه را نیز فراهم می‌آورد.

یافته‌های تحقیقات حاکی از آن است که هر چه توسعه فناوری ارتباطات جدید هر ساله با سرعت روز‌افزونی پیشرفت می‌کند، صلاحیت و آگاهی کودکان از چنین فناوری‌هایی نیز به ناچار افزایش می‌یابد. استفاده‌ی روز‌افزون کودکان از فناوری به هر دو شیوه‌ی آموزشی و ارتباطی اشاره دارد زیرا عامل محیطی مشترکی در زندگی آن‌ها است. امروزه اکثر کودکان «بومیان دیجیتال» محسوب می‌شوند، کودکان دارای اختلال طیف اوتیسم (ASD) نیز با داشتن یک دستگاه در دستانشان، خود را در راحت‌ترین حالت می‌یابند.

در مقاله‌ای برای مرکز منابع اوتیسم ایندیانا، کریستی براون لوفلند خاطر نشان می‌کند که کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم به صورت بصری یاد می‌گیرند، و فناوری یاری‌رسان ابزاری با‌ارزش در فرآیند یادگیری است.

تا همین اواخر، اکثر تبلت‌ها برای سرگرمی و بازی استفاده می‌شدند. اگر چه همچنان توجه محدودی به استفاده‌ی متنوع از فناوری برای کودکان اختلال طیف اوتیسم می‌شود، علی رغم این حقیقت که فناوری برای بسیاری از این کودکان زمینه‌ی جالب توجهی است، اکنون می‌دانیم که نه تنها می‌توان از آن برای سرگرمی و به عنوان یک دستگاه AAC استفاده کرد، بلکه برای کمک به آموزش در زمینه‌های دانشگاهی، مهارت‌های اجتماعی، مدل‌سازی ویدیویی، تقویت، گفتار و زبان درمانی، مهارت‌های حرکتی، ابزار‌های کمکی دیداری، مهارت‌های عملکردی زندگی، مهارت‌های سازمانی و افزایش استقلال از آن استفاده کرد.

مدل‌های متنوع فناوری می‌تواند برای کودکان اوتیستیک استفاده شود تا توانایی‌های مربوط به ادراک کلی از محیط را در آنان مورد بهبود قرارداد و همچنین مهارت‌هایی مانند مهارت‌های ارتباطی بیان‌گر، تعامل اجتماعی، انگیزشی، دانشگاهی و تحصیلی، مهارت‌های خود‌یاری و به طور کلی مهارت‌های عملکرد روزانه‌ی مستقل از دیگران را افزایش داد.

Photo credit: Rock’n Roll Monkey on Unsplash